Savoir-vivre για νέους λογοτέχνες: Κοινός παρονομαστής η πλήξη

31/10/2016

του Σωτήρη Παστάκα (http://frear.gr)

Αυτό που χωρίζει την ακαδημαϊκή-τρόπον-τινά-ποίηση από το αντίπαλο δέος την πρωτοποριακή-καταχρηστικώς-ποίηση της εποχής μας, είναι η διαφορετική στόχευση: η λόγια και καλλιεργημένη έκφραση ενάντια στον αυθορμητισμό, την προχειρότητα και τον άσεμνο λόγο. Τα πράγματα όμως δεν είναι ποτέ άσπρα ή μαύρα, όπως δεν είναι και στη ζωή του καθενός μας, όπως δεν είναι και σε οποιαδήποτε προσωπικότητα θα θέλαμε να εξετάσουμε, είτε είναι το γειτονάκι μας είτε ένα ιστορικό πρόσωπο.

Και οι δύο αντίπαλοι έχουν έναν κοινό παρανομαστή: την πλήξη, από τη στιγμή που εγγράφονται και οι δύο στον κοινό ορίζοντα αναμονής του αναγνώστη. Δεν χρειάζεται, στον μεγαλύτερο αριθμό των περιπτώσεων, να διαβάσεις τα βιβλία τους, γιατί ξέρεις το ακριβές τους περιεχόμενο και τι σε περιμένει. Ο Μικ Τζάγκερ ερωτηθείς, βγαίνοντας από τη συναυλία των CCR του Τομ Φόγκερτι, είπε πως βαρέθηκε μετά το πρώτο πεντάλεπτο. Το χασμουρητό επισκιάζει και τα ποιήματα των ενταγμένων ένθεν κακείθεν λογοτεχνών.

Οι ετικέτες, οι ετεροκαθοριζόμενοι προσδιορισμοί, η ένταξη σε κάποια αγέλη προξενεί σοβαρότατο πλήγμα στη φωνή του επίδοξου γραφιά. Ο γραφιάς πρέπει να είναι ελεύθερος για να μπορέσει να μας εξασφαλίσει με τα έργα του το αναπόφευκτο, το αδιόρατο, το εκπληκτικό, το ανήκουστο, το τελεσίδικο, το οδυνηρό, το απρόσμενο, το αναπάντεχο, το καταστροφικό, το ανάποδο, το μη-αναμενόμενο, το αδόκητο, το αιφνιδιαστικό, το ακαριαίο, το απροειδοποίητο, το κεραυνοβόλο, το απότομο, το ανέλπιστο, το παράδοξο, το ανατρεπτικό, το απίθανο, το καινοφανές. Το απρόοπτο, χάριν του οποίου δικαιώνεται ο θάνατος των δέντρων.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]