There are no slide to show, Please make sure you have configured SlideShow correctly.

Η υποκρισία του συστήματος και η δικιά μας υποκρισία

του Σταύρου Κατσούλη
16.09.2016/ 08:26

του Σταύρου Κατσούλη (Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2016/http://stavroskatsoulis.blogspot.gr)  

Το σύστημα είναι υποκριτικό. Ευκολάκι θα πει κανείς. Αλλά για χάρη του κειμένου αυτού, ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ας πάρουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή κι αν είναι η απόλυτη ονείρωξη του κρατιστή... Επιτροπές, παραεπιτροπές, γραφεία, οργανισμοί, κεντρική διαχείριση των πάντων - ακόμη και της τελευταίας λεπτομέρειας, έλεγχος της επιχειρηματικότητας, εμπορίου, υποδείξεις στο τι θα αγοράσεις ή θα πουλήσεις από ποιόν και από που, ρήτρες για τους παραβάτες, τράπεζες, εταιρείες όλα τους συνδυασμένα σε ένα τεράστιο και βαθύ κράτος.

Κι όμως, οι λεγόμενοι "αντικρατιστές", δουλεύουν πυρετωδώς γι αυτήν και την διεύρυνσή της και την πάγια εγκαθίδρυσή της για πάντα... Η υποκρισία τους δεν έχει όρια.

Τέτοια καθεστώτα το καταλαβαίνω να τα υποστηρίζουν αυτοί που συγκαταλέγονται στο σταλινοφασιστικό κομμάτι της αριστεράς, οι οποίοι αυτό ακριβώς γουστάρουν (με τους δικούς τους όρους και δικό τους έλεγχο βέβαια), ή τους φασιστό-ναζί που παρομοίως θέλουν να ελέγχουν τα πάντα. Αλλά βρε παιδιά, δεν γίνεται να δηλώνεις "αντικρατιστής" και φιλελεύθερος και να αγνοείς ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός κι ότι ο ελέφαντας είναι στο σαλόνι. Αυτή είναι η δικιά τους υποκρισία. Φυσικά υπάρχουν και άλλες. Αλλά αυτή σήμερα μου έβγαλε το μάτι. Όλες τους όμως είναι εύκολες να τις δει κανείς.

Αλλά υπάρχει και η δικιά μας. Η υποκρισία που είναι πιο δύσκολη να δει κανείς, γιατί δεν θέλουμε να την δούμε...

Ρε παιδιά, δεν έχει μείνει κανένας πια, που απλά και ξάστερα να μπορεί να δει με πρακτικούς όρους, τι σημαίνει ολοκληρωτισμός, και από ποια ακριβώς νοοτροπία (όχι ιδεολογία) πηγάζει; Δεν έχει μείνει κανένας που να σέβεται την ελευθερία και συνάμα την κοινωνική δικαιοσύνη; Δεν έχει μείνει κανένας, που να βλέπει την τρομακτική, θανατηφόρα ειρωνεία που μας έχει κατακλείσει από παντού;

Δεν έχει μείνει κανένας που να μην χρειάζεται κάποιο ιδεολογικό δεκανίκι για να καταλάβει τα αυτονόητα, ότι δηλαδή ότι πρέπει να σταματήσει η εκμετάλλευση των αδύναμων, η ασυδοσία των ισχυρών, η αδικία στην δικαιοσύνη, η αγραμματοσύνη στην παιδεία, η υποκρισία στην εκκλησία και τόσα άλλα απαράδεκτα; 

Δεν έχει καταλάβει κανείς, χωρίς να χρειάζεται κάποιο ιδεολογικό δεκανίκι, ότι μαζί με τα παραπάνω που πρέπει να σταματήσουν, δεν μπορεί το κράτος να ελέγχει απολύτως τα πάντα στην ζωή του πολίτη, ότι δεν μπορεί να επιβάλει ισότητα χωρίς ουσιαστικά και πραγματικά να υπάρχει ισότητα;

Όταν βλέπεις για παράδειγμα να χρηματοδοτείται αδρά μια στείρα επιχείρηση καθαρής εκμετάλλευσης όπως είναι οι τράπεζες σήμερα τουλάχιστον, και την ίδια στιγμή να γίνεται βίαια αφαίμαξη του φτωχού, άνεργου, εργαζόμενου, μικρού και μικρομεσαίου, χρειάζεσαι ιδεολογική υποβοήθεια για να κάνεις το αυτονόητο και πόσο μάλλον, ανάλυσή της;

Χρειάζεται δηλαδή βοήθεια από ιδεολογίες ή βαθυστόχαστους ηγέτες και κόμματα για να σηκωθείς και να ξεσχίσεις ολοκληρωτικά και αμετάκλητα όλους αυτούς που μας έφεραν ως εδώ;

Αν είναι κάτι που ΔΕΝ χρειαζόμαστε τώρα, αυτό είναι οι ιδεολογικές προσεγγίσεις και οι αναλύσεις τους. Όχι ακόμη, γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ.

Πρώτα παίρνεις τον έλεγχο, και μετά υλοποιείς το πρόγραμμά σου. Αυτό το ξέρουν οι άνθρωποι, πριν καν μάθουν να ομιλούν. Κι όμως, οι περισσότεροι ενήλικες, φαίνεται να το έχουν ξεχάσει. 

Κι αν είναι κάτι που χρειαζόμαστε τώρα, αυτά είναι δύο πράγματα:

Πρώτον, η γνώση του πως να οργανωθείς και να σταθείς στα πόδια σου, δυνατός, ισχυρός κι ανεξάρτητος από χέρια που σε ταΐζουν για να είσαι εσύ με σκυμμένο το κεφάλι.

Και δεύτερον και σημαντικότερο, η ευρεία κοινωνική θέληση για πρακτική, τακτική και στρατηγική συνεργασία, για να μπορέσουμε να επιτελέσουμε αποτελεσματικά το πρώτο.

Αναρωτηθείτε λοιπόν, γιατί σήμερα, τώρα που καιγόμαστε, τώρα που μας τα παίρνουν όλα, τώρα που ξεκάθαρα το σύστημα έχει τον απόλυτο έλεγχο, εμείς συζητάμε τα ιδεολογικά μας, λες κι αύριο το πρωί θα μπορούσαμε να τα εφαρμόσουμε;

Γιατί;

Γιατί είμαστε πολλοί που έχουμε πάθει ιδεολογική, πολιτική, πρακτική, λογική και υπαρξιακή λοβοτομή. Χάσαμε την επαφή με την πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε καν τι σκέπτεται ο κόσμος, δεν καταλαβαίνουμε τις ιεραρχίες αξιών και αναγκών, ακόμη κι αν είναι οι δικές μας, ακόμη ι αν είναι κάτι παραπάνω από επείγουσες. Ζούμε στην φούσκα, ζούμε στο όνειρο, ζούμε στον πόθο, ζούμε στην ουτοπία, ζούμε στην φαντασία, ζούμε κι εγώ δεν ξέρω που, ΕΚΤΟΣ από το εδώ και το τώρα. 

Νομίζουμε, ότι εάν δεν μιλήσουμε για λίγο για όλα τα ιδεατά, προσωπικά πιστεύω κι άλλα ανεφάρμοστα σήμερα, στην κατάσταση αυτή πράγματα, θα χάσουμε αυτό που είμαστε. Κι όμως, η αλήθεια είναι το άκρος αντίθετο. Ακριβώς αυτές οι εμμονές είναι ξεκάθαρα αυτές που θα μας εξαφανίσουν, κι όχι το αντίθετο.

Έχετε προσέξει μήπως, μήπως λέω, πως το σύστημα - εδώ και ΤΩΡΑ, όχι σε άλλες περασμένες εποχές - δεν ενδιαφέρεται και πολύ για το τι πιστεύουμε; Έχουμε καταλάβει, ότι δεν το ενδιαφέρει το τι λέμε και μας αφήνει μια χαρούλα να λέμε ό,τι θέλουμε; Έχουμε καταλάβει ότι δεν το ενδιαφέρει τι λέμε, γιατί έχει εγκαθιδρύσει άλλους, πολύ πιο αποτελεσματικούς τρόπους ελέγχου από την απροκάλυπτη βία;

Όχι φίλοι μου. Όποιος έχει μάτια να δει, θα κατανοούσε ότι το σύστημα καταφέρεται βίαια, μόνο σε αυτούς που τολμούν να κάνουν πράξεις.

Το να στέκεσαι αγέρωχος στα λόγια για χάρη των ιδεολογικοπολιτικών σου θέσεων, σήμερα δεν προκαλεί το μένος του κατεστημένου, αλλά το γέλιο. Και γελά, γιατί όσο εσύ μιλάς, αυτό συνεχίζει την καταστροφική για την κοινωνία της δράση.

 

Παλαιότερα πολλοί έφερναν το παράδειγμα με το σπίτι που καιγόταν, και τους ένοικους αντί να παλεύουν να σβήσουν την φωτιά, μάλωναν για κάποιο άσχετο για την περίσταση πράγμα.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα: Σήμερα είναι ακριβώς σαν να έχει κάποιος ρίξει βενζίνη στο πόδι μας και το έχει ανάψει. Η φωτιά καίει εδώ και ώρα, ο αέρας έχει αρχίσει να μυρίζει καμμένη σάρκα, ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΣΑΡΚΑ, κι εμείς ασχολούμαστε με το πως θα οργανώσουμε την επόμενη μας εκδρομούλα στην εξοχή.

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα σήμερα φίλοι μου, δεν είναι να στέκεσαι σαν παλικάρι δεχόμενος επιθέσεις κάθε μορφής εκφράζοντας την ιδεολογία η τα πιστεύω σου. Αυτά ήταν δύσκολα πράγματα σε άλλες εποχές.

Σήμερα υπάρχει κάτι πιό δύσκολο ακόμη:

Το να μπορείς να βάζεις στην άκρη τα πιστεύω σου για χάρη της πράξης. Της μιάς πράξης εκείνης την οποία πάντα πίστευες, ή βλέπεις ότι είναι απολύτως αναγκαία σήμερα. Το μεγαλύτερο θάρρος σήμερα, το έχει αυτός που οργανώνει και πράττει ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ.

Δηλαδή έχει καταφέρει να συμφιλιωθεί - έστω και προσωρινά - για να καταφέρει να πραγματώσει τον πρωταρχικό, εξαιρετικά επείγοντα στόχο του.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό που φοβάται το σύστημα δεν είναι τα λόγια μας, αλλά οι πράξεις μας.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό που φοβάται το σύστημα δεν είναι τα λόγια μας, αλλά οι πράξεις μας.

Πρέπει να καταλάβουμε

ότι αυτό που φοβάται το σύστημα

δεν είναι τα λόγια μας,

αλλά οι πράξεις μας!

Ας βρούμε λοιπόν μία πράξη που θα τους φέρει στα γόνατα. Κι ας το κάνουμε. Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή;

Ας βρούμε μια, ΜΙΑ, όχι δύο, όχι τρείς, όχι εκατό. Όχι αναλύσεις, όχι βαθυστόχαστες φιλοσοφίες, όχι ξημεροβραδιάσματα για το ιδεολογικοπολιτικό της υπόβαθρο.

Μια απλή συμφωνία ότι αυτή μας βολεύει τώρα τακτικά και μεσοπρόθεσμα στρατηγικά χρειάζεται, ακόμη κι αν αυτές οι τακτικές και στρατηγικές διαφέρουν μεταξύ μας.

Γιατί όποιος είναι πραγματικά δημοκράτης, θα έπρεπε να έχει το θάρρος να αφήσει αυτές τις τακτικές και στρατηγικές στα χέρια της δημοκρατίας που θέλουμε να φέρουμε, κι όχι να προαποφασίζει τώρα, για ολόκληρη την κοινωνία, χωρίς την κοινωνία.

ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΞΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ;

Όποιος δεν μπορεί να σκεφτεί ΜΙΑ τέτοια πράξη, όποιος δεν εργάζεται σκληρά γι αυτήν, για μένα δείχνει την πιο αισχρή υποκρισία, γιατί από αυτήν εξαρτώνται χιλιάδες ζωές.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν μπορεί να βρει μία τέτοια.

Απλά δεν θέλει.

Κι ο λόγος που δεν θέλει, με αφήνει παγερά αδιάφορο, κι αυτόν και την υποτιθέμενη ιδεολογία του, γιατί τώρα που τον χρειαστήκαμε, έμεινε ουσιαστικά άπραγος, γιατί στην πραγματικότητα τον απασχολούσε ο πλουσιοπάροχη παραγωγή λόγων.